Dubbele nationaliteit Groot-Brittanië

Brexit: de weg voorwaarts

“We moeten denken aan ons eigen belang,” verkondigde Van Rompuy in een post-Brexitinterview met Knack. En dát is, nu er in de nasleep van dat jammerlijke referendum wat mij betreft genoeg gif en gal is gespuwd, precies wat ik ga doen.

Meer dan ooit besef ik immers dat ik niet meer dan een gast ben in dit – ondertussen erg verdeelde - Verenigd Koninkrijk.  En daarom lijkt het me belangrijk dat ik mijn rechten en belangen bescherm nu we wellicht onherroepelijk afstevenen op een breuk met de Europese Unie.

Ik ben een van de volgens The Guardian 3 miljoen andere EU-onderdanen die hier wonen, werken en belastingen betalen. Onze bijdragen mogen dan wel gewaardeerd worden -  zoals de Schotse eerste minister Nicola Sturgeon, een felle Remain-voorstander, kort nadat de uitslag van het referendum bekend geraakte, opperde om ons nog een hart onder de riem te steken - onze mening telt niet mee. Toch niet als het er echt op aan komt. Zoals nu dus.

Om ervoor te zorgen dat ik bij een volgende verkiezing wél mijn stem kan uitbrengen, dat ik probleemloos mijn diensten kan blijven factureren aan het Belgische bedrijf waarvoor ik werk, en nog ongehinderd naar het Europese vasteland en weer terug kan reizen, lijkt dit me hét moment om een dubbele nationaliteit aan te vragen.   

Dat dat een werk van lange adem - en bovendien een dure affaire - dreigt te worden, stond al van meet af aan vast. De lijvige onlineformulieren en -handleidingen liegen er niet om. Zo moet ik eerst zien te slagen voor een ‘Life in the United Kingdom’-test. Dat krijg ik, met behulp van het speciaal daartoe uitgegeven studieboek en na ruim 5 jaar tussen de Britten te hebben vertoefd, hopelijk wel voor elkaar. Ik zal ook mijn oude laptop van onder het stof moeten halen om er proberen achter te komen wanneer ik in de voorbije 5 jaar precies buiten dit land heb gereisd. Als ik dan nog heel wat andere informatie heb opdist, en alvast een permanente verblijfsvergunning in de UK in de wacht weet te slepen, kan ik ook een aanvraag voor het volwaardige Britse citizenship indienen.

Zo’n 1.500 pond armer mag ik dan, als alles goed verloopt, in een officiële ceremonie nog een eed van trouw aan de koningin en de Britse democratie afleggen, om uiteindelijk naast mijn Belgisch ook een Brits paspoort te kunnen dragen. En dat alles lijkt me, omdat ik verder geen vat heb op dit hele Brexit-gebeuren, nu de enige logische way forward.