De bevalling

De bevalling…Mexico vs. België

De titel van dit artikel lijkt wel weggegrepen uit een tv-reality serie, en dat zouden we er zeker van kunnen maken! Maar ik zal het houden bij enkele feiten zodat jullie je een beeld kunnen vormen van hoe het er hier aan toe gaat.

Natuurlijke bevalling vs. Keizersnede​

Wist je dat… Mexico het land is met de hoogste aantal keizersnedes in de wereld. 45.2% (in 2012 – Bron: World Health Organization) van de bevallingen zijn keizersnedes terwijl dat aantal op 15% zou moeten liggen. En dat is niet omdat de baby’s allemaal in stuit liggen, of “te groot zijn” om via de natuurlijke wijze geboren te worden! Neen, maar omdat het voor de gynaecoloog gemakkelijker, sneller en georganiseerder is en vooral omdat het hem meer geld oplevert. Onwerkelijk? Neen hoor, Mexicaanse realiteit! Voor een gynaecoloog is het toch veel gemakkelijker een keizersnede te programmeren en perfect te weten hoelang hij over de operatie zal doen, wanneer die juist gepland is (om eventuele plotse bevallingen op feestdagen of weekenden te vermijden) en waar hij bovendien ook nog eens dubbel voor betaald zal worden.

Hier word je bijna gek verklaard als je op natuurlijke wijze wilt bevallen “Wie wilt er nu de pijn van weeën en de bevalling doorstaan als het allemaal veel gemakkelijker kan? Zou je niet liever lekker helemaal opgemaakt, na een mani-, pedicure en een kappersbezoek op de operatietafel gaan liggen zodat ze je gewoon opensnijden?” Wel neen, bedankt!

Het was voor mij een hele opgave om een gynaecoloog te vinden die mij met volle overtuiging kon bevestigen dat hij er alles aan zou doen om de baby via natuurlijk wijze ter wereld te brengen. Het  heeft mij twee maanden tijd gekost om die te vinden. 

Gynaecoloog? Check!

Het eerste contact

​Bovenop het feit dat een natuurlijke bevalling abnormaal is, is het eerste contact met de baby en borstvoeding een taboe. Voor mij zijn dat juist twee heel belangrijke punten! Hier nemen de kinderartsen de beslissing of je baby al dan niet flesvoeding moet krijgen en of hij/zij bij jou mag blijven bij de geboorte.

De normale gang van zaken is dat je kind wordt meegenomen naar de couveuse voor op z’n minst 8 uur (waarin je hem/haar dus niet te zien krijgt), en ze hem/haar daar flesvoeding geven. Daardoor brengen ze de natuurlijke gang van zaken helemaal in de war.

Dus…je kan het al raden…moesten we op zoek naar een kinderarts die het met ons eens was over dit soort zaken. Ik moest en zou mijn kind bij mij krijgen na de bevalling. Die eerste momenten zijn zo belangrijk! Uiteraard, mocht er iets mis geweest zijn met hem dan zou zijn gezondheid op de eerste plaats komen. Maar goed, we vonden uiteindelijk een kinderarts die er net zoals wij over dacht. Dus dan denk je: “We zijn er klaar voor!” 

Niet dus…de kinderarts komt pas op het toneel wanneer de gynaecoloog beslist hem op te bellen. In ons geval was dat juist wanneer hij bij een andere bevalling aanwezig was, dus we moesten het stellen met de kinderarts van wacht. En dat is het moment waarop het allemaal verkeerd liep…Mijn zoon werd voor onderzoek samen met papa meegenomen naar de couveuse. Ik kreeg hem wel even te zien, maar herinner me daar bijzonder weinig van aangezien ze mij verdoofden om te kunnen hechten. Papa mocht de eerste verzorgingen meemaken en was daar uiteraard laaiend enthousiast over. Anderhalf uur na de bevalling werd ik naar de kamer gebracht, waar mijn man ondertussen al aangekomen was en kreeg er een paar foto’s te zien van onze pasgeboren zoon. En dat was het dan…Het was toen 2u ‘s morgens en ze zouden Bástian pas rond 9u naar onze kamer brengen. Dat was zo beslist door die kinderarts van wacht, ook al blaakte hij van gezondheid!

Toen kwam het – volgens mij oprecht – hysterische mama-gevoel naar boven. Ik kon absoluut niet begrijpen hoe ze mijn kind niet bij mij wilden laten, hoewel je als ouder op zo’n moment echt wel het belangrijkste bent in zijn leven. Van borstvoeding was dus al helemaal geen spraken, de flesvoeding was een feit en daar ben ik toen echt heel boos over geweest. We hebben nog enkele pogingen gedaan, maar de beslissing van de kinderarts is in zo’n geval zo doorslaggevend dat we tevergeefs zeven uur lang emotioneel en vooral ongeduldig moesten wachten om ons eigen kind in onze armen te nemen…Wanneer dat moment uiteindelijk aanbrak, was het pure liefde op het eerste gezicht!

De beslissing om het tweede kind in een ander land ter wereld te brengen is om deze redenen vrij duidelijk!

Verblijf ziekenhuis​

Na een natuurlijke bevalling in België blijven mama's gemiddeld 4 dagen in het ziekenhuis. Die dagen worden gebruikt om te recupereren van de bevalling en om de zorg van de pasgeboren baby stap voor stap in de praktijk te brengen. Ook komt Kind en Gezin binnen die dagen op bezoek om zich voor te stellen en je als ouders bij te staan met de duizenden vragen die je sowieso hebt.

De commotie die nu in België onstaan is rond de duur van het verblijf in het ziekenhuis, moet je hier niet verwachten. Ik heb het moeten doen met 1 nacht in het ziekenhuis, een "ja, mevrouw, gewoon de tepel in mond van het kind steken en hij zal wel beginnen eten" (niet dus!), "neen, mevrouw, uw zoon kan niet bij u op de kamer overnachten ook al is hij supergezond en we hebben hem, ook al vroeg u van niet, toch flesvoeding gegeven net na de geboorte”. En ik mocht op een vijftal meter afstand van achter een glazenwand toekijken wanneer ze mijn zoon in bad staken.  Op deze manier leert men hier in de ziekenhuizen de ouders hoe ze hun kind moeten verzorgen.

Dus…omdat je de dag na je bevalling (als een natuurlijke bevalling plaatsvindt) naar huis gestuurd wordt - zonder een Kind en Gezin om je op te vangen - heb je toch wel nood aan wat hulp van buitenaf. Vaders krijgen hier 5 dagen verlof na de geboorte. Maar het is heel normaal dat de (schoon)familie  thuis wat komt helpen. Mijn schoonouders kwamen mij die hulp op mijn “pijnbed” aanbieden (ja ja, terwijl ik weeën had). Het is hier de gewoonte dat de familie vóór de bevalling de toekomstige ouders een zegen komt geven. Zij kozen ervoor om van die gelegenheid gebruik te maken om mij een voorstel te doen: mijn schoonouders zouden van maandag tot vrijdag elke dag langskomen van 9u tot 14u om mij te helpen met het huishouden en met de baby. Je kan wel geloven dat ik hen daar, op dat moment, geen antwoord op kon geven! Mijn antwoord een paar dagen later was: bedankt, maar ik zou het toch liever eerst zelf proberen allemaal op mij te nemen. Ik ben een heel zelfstandige vrouw en zag mij niet bepaald toekijken hoe mijn schoonmoeder het huis kuist en de was doet terwijl ik in de zetel geniet van de lichte (hmmm?) pijn die de recuperatie met zich meebrengt.

Opvolging

​Tijdens de eerste levensmaanden wordt de baby door de kinderarts op maandelijkse basis opgevolgd. Er is dus  geen wekelijkse afspraak om het gewicht en lengte te kennen. Hoewel het in België misschien net een beetje te veel van het goede is, vond ik het toch moeilijk om elke keer een maand te wachten om me ervan te vergewissen dat alles in orde was met Bástian. Gelukkig is het een jongen die blaakt van gezondheid, maar als je in Mexico economisch niet sterk staat en je daarbij een kind hebt met een onstabiele gezondheid, moet je het stellen met een heel zwakke sociale zekerheid die je uren in de wachtzaal laat zitten. Elke andere kinderarts rekent een toch wel aanzienlijke som aan die niet wordt terugbetaald.

Al bij al was – en is het nog steeds – een fantastische ervaring! Ik zou het voor geen geld ter wereld anders gedaan hebben, maar, zoals ik eerder vermeldde, Bástian zal zijn broertje of zusje in Europa welkom heten en niet in Mexico!