Expatpartners starten hun avontuur

Ze gaan elk met hun gezin naar een totaal andere plaats in de wereld, maar hun verhaal is gelijklopend. Zoë Van Den Heuvel (32) en Ken Platteau (38) volgen elk hun partner voor hun job naar het buitenland. Of ze dat erg vinden? Nee hoor, ze kijken er ongelooflijk naar uit. 

De magische datum was 1 augustus, dan vertrokken beide gezinnen. Dat is niet per toeval vlak voor het begin van het nieuwe schooljaar. Net voldoende tijd om uit te bollen, de vakantie in te zetten en ter plaatse weer voor te bereiden op een nieuw begin.

Zoë woont met haar man, zoontje van zeven en dochter van vier in Kuala Lumpur. Ken vertrok de andere richting op, hij verhuisde met zijn vrouw en kinderen van twee en vier naar Washington DC.

Een nieuwe uitdaging waar heel wat aan voorafging. Een maand voor hun vertrek getuigden Ken en Zoë voor VIW over de spannende aankomende ervaring en hoe ze de expatriatie voor het hele gezin voorbereidden.

Jullie beide partners kregen een job aangeboden in het buitenland, de beslissing om te vertrekken viel snel?
Zoë: Zeer snel, ik heb niet getwijfeld. Mijn man is IT-er en kreeg bij zijn firma de kans om in Maleisië een zevenkoppig team samen te stellen. Dat team zou hij twee jaar ter plaatse leiden. Ik werk in het Vlaams onderwijs en kan twee jaar loopbaanonderbreking nemen.

Ken:  Ik nam ontslag om mijn vrouw te volgen. Zij werkt voor een farmaceutisch bedrijf dat een onderzoekscentrum in Washinton DC heeft. Een vijftal keer per jaar bezocht ze er haar team. We deden trouwens allebei al werkervaring in het buitenland op en wisten dat we elke kans op een leven in het buitenland zouden grijpen. Die mogelijkheid kwam er uiteindelijk voor haar en ik volg graag. We blijven zeker twee tot drie jaar in de VS, en wie weet langer.

De agenda van jullie partners zal goed gevuld zijn, wat zijn jullie plannen in die nieuwe omgeving?
Ken: Van zodra we in Washington DC zijn, vraag ik een werkvergunning aan. De goedkeuring duurt standaard enkele maanden en dan kan ik een nieuwe job zoeken. Die zoektocht alleen al lijkt me een heel avontuur. Maar tot die tijd wil ik me ontfermen over de kinderen en hen begeleiden bij de grote verandering. 

Zoë: Dat zal ook mijn grootste bekommernis zijn: de kinderen. Het eerste jaar plan ik geen speciale activiteiten. Om 13u30 zijn de lessen voor de kinderen al gedaan, dus ik zou hen graag altijd opvangen en helpen met hun huiswerk. Als onderwijzer denk ik niet onmiddellijk een job te vinden in Maleisië en ik heb loopbaanonderbreking, dus ik kan momenteel niet aan de slag. Maar ik kijk er wel naar uit: twee jaar gewoon genieten van alles wat op me af komt.

Jullie vinden het niet erg om niet voor de eigen job te vertrekken, maar voor die van de partner?
Ken: Nee, ik heb vijf maanden vakantie, hoe zalig is dat? Ik wil wel werken, maar ik moet eerst de werkvergunning aanvragen. Dat geeft mij enkele maanden tijd, daar ben ik eigenlijk wel tevreden mee. Na 15 jaar werken is dat een mooie pauze.

Zoë: Bij mij net hetzelfde, maar dan een pauze van twee jaar. (lacht)

Het feit dat jullie met kinderen vertrekken heeft jullie geen twijfels bezorgd over de expatriatie?
Zoë: Ik denk dat ik hierdoor juist minder twijfelde, met kinderen is het makkelijker om sociaal contact te leggen in een nieuwe omgeving.

Ken: Dat hoorde ik ook al, via de school en hobby’s van je kinderen heb je wat extra aanknopingspunten om een nieuw netwerk te leggen. Ons hinderde het niet om met hen te vertrekken, maar dat komt denk ik omdat ze nog zo jong zijn. Als ze wat ouder zijn, lijkt het me moeilijker om hen weg te halen uit hun vertrouwde omgeving en vriendenkring.

Zoë: In het begin had mijn zoon, die zeven is, het er moeilijk mee dat we zouden verhuizen. Naar het buitenland dan nog wel. Maar we zochten op het internet informatie en foto’s van Maleisië op, waardoor hij stilaan wende aan het idee. Onze kinderen zijn heel sociaal. Als je met hen ergens komt, hebben ze binnen de paar minuten weer een vriendje bij. Dus dat komt wel goed denk ik. Nu kijken ze allebei heel erg uit naar de verhuis.

Ken: Bij ons is het iets moeilijker uit te leggen aan de kinderen, omdat ze jonger zijn. Wat is dat, Amerika? Een ander land, aan de andere kant van de oceaan, maar dat zijn woorden die hen nog niet veel zeggen. We hebben het met hand en tand proberen uit te leggen en op de wereldbol getoond. Ondertussen kennen ze al een paar woordjes Engels en zijn ze mee in het verhaal. Onze oudste volgt elke week een lesje Engels via D-Teach, dat online studiebegeleiding aanbiedt. Een half uurtje spelenderwijs bezig zijn met Engels en met het feit dat we naar Amerika gaan, dat is voor haar een toffe voorbereiding.

Het nieuwe schooljaar zal alweer snel daar zijn, vonden jullie al een nieuwe school?
Zoë: Onze kinderen zullen naar een internationale school gaan waar ze in het Engels les krijgen. Omdat er een grote internationale gemeenschap is, hadden we veel keuze qua onderwijs. Eén keer per week sturen we ze ook naar De Bontekoe, een Nederlandse school in de buurt. Zodat ze op hun niveau leren schrijven en lezen en bij terugkeer gemakkelijk weer kunnen instromen in het Vlaams onderwijs.

Ken: Ook bij ons is er een vrij grote internationale gemeenschap. Het bedrijf van mijn vrouw wilde ons financiële steun bieden voor een internationale school. Maar als het mogelijk is, sturen we onze kinderen liever naar een publieke onderwijsinstelling. De kwaliteit van de scholen in de regio is goed en ik hoop dat we door deze keuze sneller ingeburgerd geraken. Het is wel zo in de VS dat de plaats waar je woont ook bepaalt naar welke school je kinderen kunnen gaan. Dat wil zeggen dat we tijdens een voorbereidend bezoek van een week tijd een gepaste woning moeten vinden op de huurmarkt, die ook nog eens in de buurt ligt van een school die we verkiezen. Niet evident.

Het welslagen van jullie expatriatie is van groot belang voor de bedrijven die jullie uitsturen, krijgen jullie daarbij begeleiding?
Zoë: Wij wel. In juli zijn we een week in Kuala Lumpur ter voorbereiding. Het bedrijf van mijn man organiseert voor ons een begeleide rondrit, waarbij ze ons de buurt tonen en we samen op zoek kunnen naar een appartement. Mijn man en ik krijgen taallessen: we konden kiezen tussen Engels of Maleisisch. Ik koos voor Engels omdat we toch in een expatgemeenschap terechtkomen. Ook een expatbureau is aangesteld, die mij als partner helpt bij de integratie.

Ken: Onze ondersteuning is gelijkaardig. GlaxoSmithKline is het gewoon om werknemers uit te sturen. Een heel legertje consultants neemt ons bij de hand om allerlei zaken te regelen. Dankzij de verhuisfirma hoeven we zelfs bij wijze van spreken geen glas in een doos te stoppen. Ze pikken onze spullen op en laden het in onze woning in de VS weer uit. Ook daar is iemand die ons helpt bij het zoeken van een huis, openen van bankrekeningen en allerlei andere praktische zaken. Voor alles wat je kan bedenken, is er wel iemand die klaar staat om ons erin te begeleiden.

Zoë: Ja, dat is best leuk en gemakkelijk. Wij kregen een lijstje met punten waaraan we moeten denken bij de verhuis. Maar de firma zegt zelfs het internet en de telefoonaansluiting voor ons op.

Wat staat er nu, een maand voor jullie vertrek, nog op de planning?​
Ken: Eind juni gaan al onze spullen de verhuiscontainer in en verblijven we drie dagen in een B&B in de buurt. Dan staat een belangrijke week verkenning in Washington, met bijhorende huizenjacht, op de planning. Waarna we twee weken in Frankrijk doorbrengen, een vakantie die we al lang geboekt hadden en niet willen laten schieten. In de laatste week sturen we nog enkele spullen per luchtvracht en geven we een groot ‘startfeest’, want we noemen het liever geen afscheidsfeest.

Zoë: Wij kregen een budget om de verhuis professioneel te laten begeleiden, maar wij nemen geen meubelen mee en zullen een bemeubeld appartement huren. We verkochten ons huis en al onze meubelen. Enkel wat speelgoed en kleding zal met ons mee op het vliegtuig gaan. De afscheidsfeestjes zijn volop aan de gang, in shiften voor de collega’s, familie en vrienden.

Er wacht jullie een spannende ervaring, waarnaar kijken jullie het meest uit?​
Zoë: Naar de uitstappen in Maleisië met het gezin. Tijdens vakanties willen we reizen en Zuid-Oost-Azië ontdekken.

Ken: Het iets warmere klimaat in Washington, dat gaat me deugd doen. De woon-werksituatie zal voor mijn vrouw en hopelijk voor mij ook beter zijn. Dichter bij het werk wonen zal ons heel wat extra tijd voor het gezin opleveren. Ideaal om de natuurpracht in de buurt te ontdekken en we zullen heel wat leuke weekenduitstappen kunnen plannen. Ontdekken is het grote doel, en dat zal er niet aan mankeren.

Volg Zoë en haar familie via hun blog www.6000milesfromhomeblog.wordpress.com