The Mexican way of working

The Mexican way of working

Het werkwood “trabajar” (=werken), van het vroegere Castiliaanse “trebejare” (=inspanning, zich inspannen), is niet ontleend aan het gebruikelijke “labor” (=werk), maar wel aan een marteling die in het oude Rome vaak toegepast werd: “tripalium” (een martelingsinstrument waarbij drie palen gebruikt worden) en van het werkwoord “tripaliare” dat martelen of zich martelen betekent.

Werken in Mexico is een hele ervaring en je moet eerst en vooral bereid zijn om veel van je tijd in je werk te investeren, anders kom je helemaal nergens. Het woord “mañana” (=morgen) staat niet in het woordenboek van de bazen. Je moet en zal overuren doen om erin te slagen je deadline te halen, willen of niet. Als je om 18u je spullen pakt en aanstalte maakt om te vertrekken, krijg je gegarandeerd een “Ga je NU al door?” naar je hoofd geslingerd (de perfecte omschrijving van “tripaliare”, niet?). En hiermee begint alles … de foute mentaliteit.

In Mexico, of toch grote delen ervan, bestaat de werkweek voor meer dan de helft van de Mexicanen uit zes dagen. Enkel banken en overheidsinstellingen vormen hierop een uitzondering. Zes dagen, dat wil zeggen van maandag tot vrijdag en zaterdag een halve dag (meestal tot 13u). In de hotelwereld wordt dat vertaald in zes dagen per week 8 uur werken. Je zou het bijna uitbuiterij kunnen noemen, want, geloof me, één dag per week vrijaf kan evengoed kwijtgescholden worden.

Dat de winkels hier dagelijks van 7 tot 23 uur, of zelfs vaak gedurende 24 uur, open zijn is een groot gevolg van het “uitbuiten” van de werknemers. Bijna overal wordt er gewerkt in shiften, nachtshiften inclusief. Maar je moet dat toch ook even van de andere kant bekijken. Een werkdag van 16 uur betekent dat je sowieso twee shiften per dag moet voorzien, en dat leidt tot meer werknemers wat gelijk staat aan een grotere tewerkstelling, iets wat we zeker niet uit het oog mogen verliezen. Moesten de winkels hier Belgische openingsuren hebben, zou de helft van de bevolking werkloos zijn en, tussen ons gezegd, voor een werkende mens opent dat perspectieven. Want, geloof mij, inkopen doen om 21 uur wanneer er niemand meer buiten wilt komen en zeker niet om te gaan winkelen, is zalig! Geen lange rijen aan de kassa, geen tijdverspilling bij het zoeken van een parkingplaats en de zekerheid dat er een winkelkarretje ter beschikking zal zijn, kunnen toch tellen in onze oh-zo-overdrukke-wereld?

Dus ... we werken extra uren die niet altijd officieel uitbetaald worden, we werken in verschillende shiften omdat dat de werkgelegenheid tegoedkomt, maar zorgen die twee factoren wel voor een stijging in de productiviteit?

Wat Femma in België probeert te verkrijgen met de invoering van een algemene 30-urenweek om de productiviteit van de werknemers te verbeteren, wordt hier, net als door Karel Van Eetvelt van Unizo gezien als “te gek voor woorden”, maar niet omdat de combinatie werk en gezin maar voor een klein deel van de vrouwelijke bevolking als een probleem gezien wordt. Hier is dat wel degelijk iets onmogelijks op dit moment. Als vrouw wordt er niet speciaal naar je omgekeken, toch niet op het vlak van werk. In het familieleven wordt de vrouw, en dan zeker de mama, als een soort God aanbeden, maar dat geldt niet op professioneel vlak. Het zwangerschapsverlof bestaat uit 42 dagen voor en 42 dagen na de bevalling en daarna moet je je plan maar trekken.

Men staat ook niet zo vaak stil bij de productiviteit van de werknemers. Die wordt maar al te vaak gezien als bijzaak terwijl het de toekomst is. Het thema “hetzelfde werk verzetten met minder werkkracht” moet eigenlijk vanaf nu al op tafel gegooid worden. Maar dat staat dus volledig tegenover de extra werkgelegenheid die men hier zoekt met het langer openhouden van winkels.

Bedenken dat er hier ooit een vermindering van het aantal werkuren per week zal worden ingevoerd om de productiviteit te doen toenemen, is een utopie. We staan op een nog té grote afstand van een soortgelijk doel.

En toch staat Mexico vijf plaatsen hoger dan België op de lijst van de gelukkigste landen ter wereld. Volgens het World Happiness Report van de United Nations (bron: http://worldhappiness.report ) is niveau van welzijn van de huidige en toekomstige generaties in Mexico hoger dan in België. Dat komt door een samenloop van verschillende factoren, die, naar mijn opinie, vooral te maken hebben met het klimaat (oh ja, de aanwezigheid van de zon en het aantal zonuren spelen zeker een rol), een belangrijke sociale factor (mi casa es su casa-fenomeen), het niet au sérieux nemen van de voedingsrichtlijnen van de World Health Organisation en zoveel meer.

Wordt vervolgd.