Frederik Leenknecht

Stage als opstap naar job in multilaterale organisatie

afbeelding van Jessica Jacobs
Jessica Jacobs

Als consultant bij UNICEF brengt Frederik play based learning naar Rwanda. Zijn team zet in op langetermijneffecten in het onderwijs, met een sterke focus op het ondersteunen van kleuterleerkrachten.

Het cv van deze jonge professional ziet er nu al stevig onderbouwd uit, met studies in psychologie, ontwikkelingssamenwerking en onderwijs. Zijn stage-ervaringen bij de VN en in Rwanda geven daarenboven blijk van zijn engagement voor multilaterale organisaties.

Om die stages waar te maken, kon hij beroep doen op financiële ondersteuning van het Flanders Trainee Programme. Niet onbelangrijk wanneer je een verblijf in New York moet bekostigen. Een uitstekende opstap naar een mooie internationale carrière.

Hoe kwam je als stagiair op zo’n felbegeerde plaats als New York terecht?

“Ik wist van het bestaan van het Flanders Trainee Programme. Bij dat programma kon ik in aanmerking komen voor een beurs als ik een stageplaats bij een multilaterale organisatie vond. Daarom bezocht ik de website van de VN in New York en ik e-mailde elk adres dat ik daar op vond. Ik kreeg één positieve reactie terug, bij UNDP hadden ze dringend een stagiair nodig en na de sollicitatieprocedure doorlopen te hebben kon ik op een relatief informele manier aan de slag gaan.”

Je hebt jezelf dus getoond als initiatiefnemer.

“Klopt, maar dat moet ook. Als je met een grote groep solliciteert voor één en dezelfde stageplaats, hoe groot is de kans dat je die plaats dan te pakken krijgt? Daarom ging ik zelf op zoek naar een organisatie waar ze een stagiair met mijn interesses en vaardigheden konden gebruiken."

"Het belang van een beurs is daarbij niet te onderschatten, dat gaf me een sterke voorsprong. Niet veel stagiairs kunnen terugvallen op zo’n goede beurs, die in New York net voldoende was om een klein kamertje te huren. Maar dit maakte het überhaupt wel mogelijk. Het is bijzonder spijtig dat een gebrek aan financiële ondersteuning zo’n leerrijke ervaring in de weg zou staan.”

Een stage bij de VN blinkt natuurlijk als een trofee op je cv, was het ook een boeiende stage?

“Natuurlijk, in de functie van stagiair ben je niet bij de volledige werking betrokken. Maar ik heb er wel veel van opgestoken en waardevolle contacten gelegd. Werken in een internationale omgeving zoals die bij de VN, werkt heel stimulerend. Als vierentwintigjarige de General Assemblee mogen meemaken en gesprekken tussen diplomaten van verschillende landen opvolgen, dat is indrukwekkend.”

Wat was jouw taak dan tijdens zo’n onderhandelingen?

“Wel, tijdens mijn tweede stage bij de VN volgde ik de informele onderhandelingen achter gesloten deuren. Deze gingen over het mandaat van UNFPA, een onderwerp was onder andere geweld tegen vrouwen. Tachtig procent van mijn tijd spendeerde ik met het volgen van discussies over verschillende resoluties." 

"Een groep landen, of landenblokken, gaven hun mening over de resolutie en deden voorstellen voor aanpassingen. Een uiteindelijke stemming vond plaats en dan bleek hoeveel landen de uiteindelijke resolutie steunden. Het was bijzonder boeiend om de politieke positie van elke land in zo’n gevoelige kwesties te ontdekken.”

Je studies en stages vormen een logisch verband met je huidige job. Merk je dat je stage-ervaringen hebben bijgedragen om te komen waar je nu staat?

“Mijn keuzes toen, als student, gebeurden heel intuïtief. Met een beurs op avontuur vertrekken naar Amerika, dat spreekt tot de verbeelding en is spannend. Maar je leert veel bij tijdens zo’n stage. Al besefte ik het toen niet zozeer, ik merk nu inderdaad een logisch verband in mijn loopbaan. Ik ben heel dankbaar voor die stage-ervaring in New York, die in totaal toch een half jaar duurde: eerst bij het United Nations Development Programme (UNDP) en nadien bij het United Nations Population Fund (UNFPA)."

"Volgens mij heeft dit mijn kansen om bij UNICEF te werken sterk vergroot. De combinatie met een stage in Rwanda gaf waarschijnlijk de doorslag om opnieuw in dit land aan de slag te kunnen. Zowel de bevolking als het systeem waren me niet onbekend, waardoor ik hier startte als UN Youth Volunteer. Die betrekking is intussen omgezet in een functie als consultant.”

Volgt daarmee de conclusie dat je je goed voelt bij multilaterale organisaties?

“Ja, absoluut, het is een leuke werkomgeving. Je komt in contact met de wereld, ik heb collega’s uit Spanje, Japan, Kyrgystan, Zambia, noem maar op. De job op zich is uitdagend. Ik leer programma’s beheren en word daarnaast geconfronteerd met mezelf en mijn wereldbeeld. Je ziet de ongelijkheid in verschillende hoedanigheden in de wereld."

"Ook in Rwanda is dat soms zichtbaar en ook iets waarmee je moet leren omgaan. Bij het aannemen van een poortwachter bijvoorbeeld, moet je stilstaan bij de vraag ‘hoeveel wil ik die persoon betalen’. Geef ik hem het Rwandese gebruikelijke lage loon, of een verloning volgens onze standaard. En geef je geld aan een bedelaar? Ik geef meestal iets, omdat ik het kan en wil helpen.”

Het lijkt alsof er een wezenlijke kloof is tussen de Rwandese lokale bevolking en expats. Kan je dan vlot contacten leggen en je integreren?

“Integreren is een groot woord, maar ik voel me hier thuis. Zeker als ik met vrienden iets ga drinken of met de motor door het land trek. Met collega’s in de hoofdstad Kigali zijn contacten gemakkelijk te leggen. Maar met de plaatselijke bevolking op het platteland sla ik minder makkelijk een praatje, aangezien de meesten geen Engels of Frans spreken.” 

...

Lees het volledige artikel in ons eerstvolgende (3-maandelijks) tijdschrift. Lid worden?