Wouter Bollen en zijn echtgenote

Van carrièrestart in de VS tot Amerikaans staatsburger

afbeelding van Jessica Jacobs
Jessica Jacobs

Wouter Bollen (40) stond op het punt om na een semester aan een Amerikaanse universiteit weer naar huis te vliegen en zijn Vlaams diploma Toegepaste Informatica in ontvangst te nemen. Maar net voor zijn vertrek zette hij zijn handtekening onder een arbeidscontract. Een actie met impact, achttien jaar later werkt hij nog steeds voor hetzelfde bedrijf in Nebraska.

Wouter keek al langer uit naar een verblijf in de VS. Zo wilde hij er een jaar van zijn middelbaar overdoen, maar dat idee liet hij varen. “Het leek me niet zo aantrekkelijk omdat mijn studieloopbaan op die manier vertraging zou oplopen. Dus wanneer er tijdens mijn hogeschoolopleiding gepolst werd naar de interesse in een buitenlandse stage, vloog mijn hand als eerste de lucht in.” Hij vertrok samen met twee schoolgenoten en liet zichzelf niet onopgemerkt. Tijdens een sollicitatiegesprek bleek er veel interesse in zijn profiel en nog voordat hij terugkeerde, was de overeenkomst getekend. “Het was een contract voor een jaar, dus erop ingaan leek niet zo’n grote beslissing en het zou goed staan op mijn cv”, herinnert Wouter zich. 

Een blijver

​Eén jaar werden er twee en het volgende jaar kreeg Wouter zijn greencard. Het zag ernaar uit dat hij lange tijd zou blijven, maar zijn Belgische nationaliteit afstaan voor de Amerikaanse zag hij niet zitten. Een wetswijziging maakte het sinds 2007 mogelijk voor Belgen om een dubbele nationaliteit te hebben. Een verwezenlijking van deze stichting trouwens. Hierdoor verdween een serieuze barrière. Voor Wouter leek het staatsburgerschap dan een logische keuze. “Ik heb nog veel voeling met mijn geboorteland en landgenoten. Maar ik ben ook heel trots om Amerikaan te zijn en natuurlijk heeft het voordelen. Zo kan ik bijvoorbeeld niet uitgewezen worden, mag ik stemmen bij de federale verkiezingen en moet ik niet elke tien jaar een nieuwe verblijfsvergunning aanvragen. Een dubbele nationaliteit hebben is fijn. Voor mijn ouders was het intussen geen schok meer, maar het blijft natuurlijk moeilijk dat ik zo ver woon. Ook nu nog. Bij een familiefeest ben ik steevast degene die ontbreekt.” 

Gouden tips

Wouter vertrok redelijk halsoverkop naar de VS. Velen benijden hem voor het gemak waarmee dat bij hem verliep, maar achteraf bekeken had hij toch graag beter op de hoogte geweest over de andere aanpak in zijn nieuwe land. “Pensioensparen is er, door het andere sociale opvangnet, heel belangrijk. Mijn bedrijf evenaart het bedrag dat ik zelf spaar voor mijn pensioen, met een limiet tot vier procent van mijn loon. Daarom spaarde ik de eerste jaren slechts die vier procent, plus eenzelfde bedrag van mijn werkgever. Totdat ik het systeem verder onderzocht en ontdekte dat dit eigenlijk te weinig is voor een degelijk pensioen. Dus trok ik het bedrag op. Achteraf bekeken had het makkelijker geweest als ik onmiddellijk een degelijk percentage aan pensioensparen had gedaan. Aan het begin van een carrière kan je nog gewoon raken aan een lager loon. Maar na verloop van tijd meer moeten afstaan voor pensioensparen, dat is een harde noot om te kraken.” Ook Obamacare is volgens Wouter een stap in de goede richting, maar heeft nog vele problemen met zich mee. “Als je verzekerd bent via je werk, is er geen probleem. Maar voor velen met een laag inkomen of zelfstandigen is een verzekering financieel te zwaar, waardoor ze nog liever de boete betalen voor het niet hebben ervan. Uit ervaring weet ik nu dat je bij vertrek naar de VS ofwel voldoende middelen moet hebben om een ziekteverzekering te bekostigen, of hierover goede afspraken moet maken met je werkgever. Wanneer je je werk verliest, komen de kosten van je verzekering op je eigen schouders terecht, niet simpel.”

Tussen de velden

Al van bij zijn aankomst in Nebraska zoekt Wouter landgenoten in de omgeving. Jarenlang zonder resultaat. Pas toen hij zijn vrouw leerde kennen, bracht zij hem in contact met een Waalse collega, die dan weer iemand kende uit Gent. “Wanneer je terechtkomt in een andere cultuur, lijkt het mij normaal dat je op zoek gaat naar iets herkenbaar van thuis. Ik merk dat ook bij vrienden met andere nationaliteiten, ze komen regelmatig samen met landgenoten. Afkomst schept immers een band. Zo ga ik naar de maandelijks Belgische bieravond van een café in de buurt. We komen ook samen met nationale en Vlaamse feestdagen, dan koken we de vertrouwde kost uit onze jeugd.” Hoewel Nebraska geen toeristische staat is en er naast twee grote steden vooral veel landbouwgebied en koeien zijn, woont Wouter er graag. “Je hebt er nog steeds vier seizoenen, dat vind ik belangrijk. Het is een mooie staat. Maar aangezien ik al jaren van thuis werk, zou ik makkelijk in een andere plaats in de VS kunnen wonen. Zelf vind ik Colorado met zijn bergen prachtig, ik zou er heel graag wonen. Dus van zodra mijn stiefzoon de middelbare school afrondt, staat er een verhuis op de planning.”