Mireille Focquet

VIW-vertegenwoordigster Mireille Focquet in Canada

afbeelding van Jessica Jacobs
Jessica Jacobs

Mireille was in verwachting van haar dochter Sandrine toen ze de beslissing nam: ze zou verhuizen naar Canada. Dat is intussen zo’n dertien jaar geleden. In die tijd ontdekte ze de ups en downs van een integratie in Quebec en de pracht van de Canadese natuur. Haar ervaringen deelt ze als VIW-vertegenwoordiger in Quebec maar al te graag met Vlamingen in de regio, en zij die haar naar daar willen volgen.

“Wanneer je naar Canada emigreert, weet je dat er heel wat papierwerk aan te pas komt. En ook de registratie vergt tijd”, zo getuigt Mireille. Maar een onverwachte struikelblok kwam er voor haar pas toen ze op zoek ging naar werk. “De ervaring die ik in Europa opdeed, telde plots niet mee. Ik startte in een vrijwilligersfunctie in afwachting van mijn werkvergunning en moest een cursus Frans volgen, ook al groeide ik tweetalig op.”

Canadese arbeidsmarkt

​Als je als expat uitgezonden wordt door je firma, dan heb je tenminste één zekerheid: je job. Maar dé vraag van de emigrant is en blijft: ‘zal ik met mijn diploma in Canada kunnen werken?’ Het antwoord is vaak niet simpel. “Met een economisch diploma kan je aan de slag”, weet Mireille “maar ben je bijvoorbeeld arts of ingenieur, dan kan de Orde het je weleens moeilijk maken. Ik heb meerdere kennissen wiens diploma door de regering erkend is, maar door de desbetreffende Orde geweigerd wordt. Zelfs van iemand met twintig jaar ervaring als arts, kunnen ze eisen eerst een stage te doorlopen. Je neemt dus best voor je emigratie contact op met de Orde en bekijkt wat kan en wat niet.” Zelf werkt Mireille als zelfstandige consulent, gespecialiseerd in hernieuwbare energie. 

Een regio kiezen

Wie in Canada woont, kan zich maar beter aanpassen aan de maandenlange strenge winter. “Je leert je in lagen aan te kleden en voor meetings breng je elegante schoenen mee in een zakje. Terwijl je je jas uitdoet, verwissel je ook je schoeisel, dat is hier zo ingeburgerd.” Canada beslaat een onmetelijke oppervlakte en verschillen tussen de regio’s zijn er wel degelijk. “De keuze voor Canada valt vaak door de prachtige natuur of een werkaanbieding. In Montreal vind je buitenlandse professoren aan de universiteit, informatica en farmaceutische industrie, Toronto trekt dan weer wereldwijd werknemers uit de financiële sector aan. En wie in de oliesector werkt, zou in Alberta terecht kunnen komen.” Mireille zelf woont op 80 kilometer van de grootstad. Haar kinderen groeien op tussen de bossen, herten en wasberen. En wanneer ze naar de kust rijdt van de St Laurence stroom − die in Rimouski meer dan 30 km breed is  −  vindt ze geen volgebouwde kustdijk. Maar stel het jezelf zeker niet voor als een afgezonderd leven. “Winkels zijn zeven op zeven open, heel praktisch, en in de omgeving zijn veel sportmogelijkheden.”

Opgroeiende kinderen

“Mijn kinderen zijn echte Noord-Amerikanen, dat is onvermijdelijk door de invloed van school en vrienden. Maar toch hebben ze dat Europees tintje nog en beiden zijn ze zich heel bewust dat ze ook Belg zijn. Ze begrijpen een beetje Nederlands, maar het is moeilijk om die taal hier te onderhouden, naast Frans en Engels.” Mireille blijft nog wel even in Canada, maar natuurlijk zijn er zaken die ze mist. “Een goede filet americain, garnaalkroketten en tarbot zijn hier niet hetzelfde. Ook zijn er verwarrende situaties mogelijk, waar je na verloop van tijd wel voor gewaarschuwd bent. In Canada wordt officieel het metrisch stelsel gebruikt, met meters en graden Celsius. Maar ze zijn pas in de jaren ’70 hiernaar overgeschakeld en hun markt is zo klein ten opzichte van de hele Noord-Amerikaanse markt, dat ze in de bouw nog spreken van inches en feet. De buitentemperatuur geven ze in Celcius aan, maar de temperatuur in een zwembad en koorts worden net als kookrecepten in graden Fahrenheit uitgedrukt. Zo maakte ik eens een recept in de oven dat traag gebakken moest worden op 250 graden Fahrenheit en ik had 250 graden Celsius ingesteld. Maar er zijn ook voordelen aan het leven in Canada. De wasmachines zijn doorgaans groter, je kan er dus meer in stoppen”, lacht Mireille.

Netwerk in het buitenland

Mireille is een aanspreekpunt voor Vlamingen in Quebec, en zij die naar de streek willen migreren. Ze deelt dan ook graag haar ervaring met leden van de stichting Vlamingen in de Wereld. Zelf stond ze er versteld van hoeveel landgenoten er in de buurt wonen. Ze passen zich makkelijk aan, maar voor de kinderen is het wel fijn om tijdens een bijeenkomst hun Nederlands met leeftijdsgenoten te oefenen. “Toch zijn de meesten, ik ook, op dat vlak heel pragmatisch ingesteld. In de eerste plaats leren kinderen van Vlamingen hier Frans en Engels, Nederlands is dan de derde taal, die vaak minder belangrijk is.”

Zonder job is het volgens haar moeilijk naar Canada te immigreren. Met het juiste diploma lukt het wel, maar ook dan is het belangrijk rekening te houden met de regio die je kiest. “Uiteraard is het in een grote kosmopolitische stad makkelijker werk te vinden dan in afgelegen gebieden. Een probleem is het grote belang van een kredietgeschiedenis hier. Je moet een kredietkaart gebruiken om die op te bouwen. Zonder geschiedenis is het heel moeilijk een lening aan te gaan. Ik deed zelf een aanvraag zonder kredietgeschiedenis en deze werd tot drie keer toe geweigerd. Bleek dat ik, bij elke nieuwe aanvraag, mijn situatie nog erger maakte en negatief gequoteerd werd.” 

Als vertegenwoordiger van Vlamingen in de Wereld organiseert Mireille af en toe bijeenkomsten: een lunch voor de vrouwen, een barbecue met voetbal of een wandeling door de botanische tuin. Vorig jaar nam een landgenote, Isabelle, met ons contact op voor een Sinterklaasfeest. VIW zette met veel plezier mee de schouders onder dit initiatief. Meer dan 90 personen waren aanwezig. Landgenoten en hun familie zijn meer dan welkom bij deze activiteiten, maar ook bij vragen over emigratie staat Mireille vol enthousiasme met haar raad en ervaring paraat.

Info: www.viw.be/nl/wereldwijd-netwerk/viw-vertegenwoordigers