Overslaan en naar de inhoud gaan
x
Katrien Gielis

Drie jaar Tanzania op de planning

De koffers zijn gepakt, het afscheid met familie en vrienden is gepland, Katrien Gielis (45) is bijna klaar om het vliegtuig op te stappen. Eerder verbleef ze een jaar in Senegal, nu staan er drie jaar in de ontwikkelingssamenwerking in Tanzania gepland. Dat vergt toch een andere voorbereiding, waar ze haar tijd voor neemt. Intussen telt ze af tot haar vertrek.

Katrien brengt nog een laatste bezoek aan haar vroegere collega’s in Brussel. Dat is waar ik haar ontmoet, in station Brussel-Noord, enkele dagen voor haar vertrek. Ze straalt en bewaart haar kalmte wanneer ze over haar nakende vertrek praat, het resultaat van haar goede voorbereiding. “De Afrikaanse kleedjes zitten in mijn koffer,” zegt ze vrolijk, “ik kijk uit naar een klimaat waarin ik ze eindelijk weer kan dragen.”

Haar fascinatie voor Afrika begon vijf jaar geleden. Katrien wilde een steentje bijdragen en vond een vrijwilligersproject in Kenia, waar ze meerdere malen enkele weken meedraaide in een weeshuis en een school. “Dit gaf me veel voldoening en zette me aan tot denken. Misschien kon ik ook op professioneel vlak die richting inslaan. Ik volgde enkele cursussen, nam de opties in overweging en kwam bij het Belgisch Ontwikkelingsagentschap (BTC) terecht.”

Eén versus drie jaar
De eerste bestemming was Senegal, Katrien haar vuurdoop als medewerker in de institutionele ontwikkelingssamenwerking. “Ik leerde dat de effecten pas op langere termijn zichtbaar zijn, wat een verschil is met vrijwilligerswerk. Daarom ben ik blij dat ik nu enkele projecten zelf kan opstarten en de evolutie voor drie jaar zal volgen. Dat vergt natuurlijk een andere voorbereiding. Dit keer kan ik me niet tijdelijk uitschrijven bij mijn gemeente, maar behoud ik een referentie-adres, mijn huis wordt verhuurd en ik verhuis de meubels. Ook bankzaken vergen meer aandacht.”

“Mijn familie zag het aankomen, denk ik, de lokroep van het buitenland was er al even. Maar wie weet ben ik tijdens een vakantie in augustus alweer op familiebezoek.” Zelf heeft Katrien geen gezin en ze vertrekt alleen naar Tanzania, maar het afscheid van de kinderen van haar broers vindt ze hartverscheurend. “Ze groeien zo snel, gelukkig zijn de hedendaagse communicatiemogelijkheden wat uitgebreider dan twintig jaar geleden, toen ik op uitwisseling in Barcelona was. Brieven deden er toen behoorlijk lang over om hun bestemming te bereiken.”

Plaatselijke contacten
Met vier koffers vertrekt Katrien naar Kigoma in Tanzania, aan de grens met Burundi. Daar hoopt ze tijdens een overgangsperiode op hotel een gemeubeld appartement te vinden. Wat zeker niet kan ontbreken in haar bagage? “Mijn eigen vertrouwde dekbedovertrek, dat geeft een thuisgevoel aan de ruimte, zoiets heb je echt nodig. Een tip die ik las in de Expatgids van Vlamingen in de Wereld. Materiaal om wortelpuree te maken, nootmuskaat, kleine vertrouwde dingen die ik niet wil gaan zoeken om dan niet te vinden. Ik lees graag en al snel bleek een koffer te klein om voldoende boeken mee te brengen, dus de e-reader heeft het gehaald. En kwaliteitsvolle schoenen om dagdagelijks de stoffige straten te begaan, onmisbaar.”

Een natuurlijke interesse in andere culturen is iets anders onmisbaar. Contacten met de plaatselijke bevolking blijken vaak minder makkelijk gelegd, door het gebrek aan een gemeenschappelijke taal of interesses bijvoorbeeld. “Tijdens mijn vrijwilligerswerk verliep het contact met de lokale bevolking ongekunsteld, in een grootstad als Dakar bleek dat moeilijker. Toen ik mijn collega’s wat beter kende, durfde ik doorvragen over hun cultuur, waar ik veel van bijleerde. Maar vooral de eerste maanden bleef het sociaal contact vooral beperkt tot andere expats. Die vertrekken alweer voor je het weet, maar ze delen wel dezelfde achtergrond en herkennen je problemen.”


Nieuwe projecten
In Tanzania zal Katrien, die een achtergrond als handelsingenieur heeft, de financieel-administratieve kant van projecten coördineren, een financieel team van voornamelijk Tanzaniaanse medewerkers coachen en budgetten en financiële planningen opmaken. “Sommige activiteiten besteden we uit aan lokale instellingen, die BTC subsidieert. Ook de financiële kant van die contracten volg ik op, wanneer ze hun subsidie krijgen, welk bewijsmateriaal of controle ervoor nodig is, hoe we de capaciteiten van de lokale teams kunnen versterken.”
 

In totaal zal ze aan drie projecten meewerken, van opstart tot afronding. Het gaat om het beheer van natuurlijke rijkdommen, water en sanitaire aansluitingen en een landbouwproject gericht op vrouwen. “Het is niet onze bedoeling om eigen wijsheden op te dringen. We luisteren naar onze lokale partners, waarom ze iets op een andere manier aanpakken. En dan bekijken we samen hoe het eventueel beter kan. Dat maakt het ontwikkelingswerk moeilijker, maar ook enorm boeiend en succesvol.”

Eind mei landde Katrien op haar bestemming, Kigoma, een tweede thuis voor de komende drie jaar. 

Tekst: Jessica Jacobs