Luc Mertens

Kinderarts en overzees pendelaar

Luc Mertens werd door zijn studiekeuze het buitenbeentje in een doktersfamilie. Maar uiteindelijk bleek de lokroep van de geneeskunde ook voor hem te sterk. Luc evolueerde van filoloog naar cardioloog. Hij liet geen enkele kans onbenut. Het levenspad leidde Luc naar Toronto, waar hij nu al tien jaar in het Hospital for Sick Children werkt.

Totale ommezwaai

“Ik groeide op in een doktersfamilie: mijn vader, broers en zussen werkten in de medische sector. Ik had echter andere plannen voor ogen en koos voor Germaanse filologie. Ik had voornamelijk interesse in linguïstiek. Dat combineerde ik met een opleiding psycholinguïstiek. Zo rolde ik uiteindelijk indirect in de geneeskunde.” Na zijn vierjarige talenopleiding begon Luc dan toch nog aan geneeskunde. “Ik ontwikkelde tijdens de studies een specifieke interesse in cardiologie en besloot om me erin te specialiseren. Ik startte een opleiding in de algemene cardiologie totdat het diensthoofd van het UZ in Leuven vroeg of ik interesse had in kindercardiologie. Dit is een kleinere discipline, waardoor ik volgens het diensthoofd Kindercardiologie vroeg of laat naar het buitenland zou moeten om bij te leren en kennis te maken met een grotere dienst. Die gedachte bleef lange tijd in mijn hoofd spoken.”

Medical Disneyland

“Aangezien er in mijn vakgebied inderdaad veel expertise in het buitenland bleek te zitten, besloot ik om tijdens mijn opleiding al een jaar naar het buitenland te gaan. Dankzij the Belgian American Educational Foundation (BAEF) kon ik een jaar aan de slag als Research Fellow bij Mayo Clinic, de grootste geïntegreerde non-profit groepspraktijk in de wereld. Ik noem het nog steeds Medical Disneyland. Werken in dergelijke grote organisatie was een verrijking voor mijn carrière. Ik leerde er dat door concentratie van gespecialiseerde gezondheidszorg er een hoge kwaliteit aan zorg en service kan verzekerd worden. Geneeskundige expertise in België is te versplinterd. Competitie tussen verschillende ziekenhuizen op zo’n kleine oppervlakte is niet optimaal. Door centralisatie en samenwerking zou het gezondheidszorg in België tot een hoger niveau getild kunnen worden.” Zijn opleiding in de States liet een diepe indruk na bij Luc. Na een jaar keerde hij terug om zijn opleiding in Vlaanderen succesvol af te werken.

Canadees avontuur

​​Luc werkte na zijn studies negen jaar als pediatrisch cardioloog aan het UZ in Leuven. Hij kreeg kansen en benutte die ook. Zijn collega’s stimuleerden hem om een rijke klinische carrière uit te bouwen. “Mijn onderzoek werd gepubliceerd en ik kreeg onder andere de kans om in een multidisciplinaire omgeving met topdokters samen te werken. Ondanks mijn carrière in Vlaanderen, focuste ik me niet enkel en alleen op Vlaanderen. Ik hield mijn geest ten alle tijden open. Ik stond open voor buitenlandse opportuniteiten.” Tijdens een conferentie in Rome leerde Luc het hoofd van de dienst cardiologie in Toronto kennen. Die vroeg of hij geen interesse had om naar Canada te komen. Zo ging de bal opnieuw aan het rollen. “Je mag niet lang twijfelen als je zo’n aanbieding krijgt. Ik besliste redelijk snel om erop in te gaan. The Hospital for Sick Children in Toronto is een van de topcentra voor kinderzorg. Het was een buitengewone kans. Mijn werk als geneesheer in Canada is gelinkt aan mijn academische benoeming aan de universiteit van Toronto, waardoor ik snel een restricted academic license kreeg. Dat is een soort werkvisum op maat. Zonder een academische benoeming is het bijzonder moeilijk om als arts in Canada aan de slag te gaan.”

LATO-relatie

​​LATO staat voor Living Alone Together Overseas. Het is wat Luc en zijn vrouw besloten te doen toen Luc naar Canada verhuisde. “Mijn echtgenote is kaakchirurg en werkt in Heilig Hart Leuven. Zij bleef in België, ik ging naar Canada. We zijn gedurende tien jaar apart blijven wonen, al kom ik wel relatief vaak naar België. Ik heb een halftijdse onderzoekspositie die ook vanop afstand kan. Ik werk drie weken in Canada en een week in België. Bovendien gebruik ik meetings in Europa om ook eens in België te zijn. We hebben het beste van twee werelden. Voorlopig werkt dat voor ons beide. Ik heb dingen kunnen uitbouwen die ik in België niet had kunnen doen en mijn vrouw heeft een dienst kunnen uitbouwen in België.

Internationale kinderen

​​Een buitenlandse job brengt uitdagingen met zich mee, maar ook mogelijkheden. De kinderen van Luc, tweelingen die ondertussen 20 jaar oud zijn, konden een jaar studeren in Canada toen ze in het derde middelbaar zaten. “We kozen bewust voor een public school zodat ze echt werden ondergedompeld in de lokale samenleving. Ze werden blootgesteld aan een succesvolle multiculturele samenleving. 60% van de bevolking in Toronto is immers niet-Canadees. De ervaring was heel waardevol. Ze spreken nu Engels met een Canadees accent en kijken op een andere manier naar de wereld. Ze denken mondiaal en kunnen overal terecht. Ze zijn letterlijk wereldburgers. Omdat ze geboren zijn in Amerika, hebben ze ook de Amerikaanse nationaliteit.” Ondanks de kritiek op het Vlaamse onderwijs, blijft het enorm sterk. Daar is Luc ook van overtuigd. “Mijn kinderen studeren aan een Vlaamse universiteit. Enerzijds omdat het betaalbaar is. In tegenstelling tot in Amerika, kan je in België schuldenvrij aan een carrière beginnen. Anderzijds is het niveau gewoon heel hoog. Een diploma van een Vlaamse universiteit wordt naar waarde geschat in het buitenland. Door hun opleiding en hun buitenlandse ervaring zijn ze heel gegeerd in het buitenland. Daar zijn ze zich ook al van bewust. Het zou me niet verbazen als ze in de toekomst de wijde wereld intrekken.”

Bouwen aan een betere wereld

“Pediatrisch cardioloog zijn is een fantastische job. Je geeft kinderen de mogelijkheid om een leven op te bouwen, ondanks hun gezondheidsproblemen. Mijn vakgebied is de laatste zestig jaar enorm geëvolueerd. De mortaliteit van hartchirurgie is sterk gedaald. Nu focussen we ons vooral op de levenskwaliteit. Er zijn hartafwijkingen waar heel weinig aan kan gedaan worden, maar we proberen de impact ervan op het leven zoveel mogelijk te reduceren. Dat is een grote uitdaging.” Daarnaast leidt Luc ook verschillende buitenlandse cardiologen op. “Ik heb recent vier fellows uit Chili aanvaard. Ik leid ze op en probeer hen zoveel mogelijk kennis mee te geven. Later gaan ze terug naar Chili en passen ze daar de kennis toe. Op die manier gaat de lokale gezondheidszorg erop vooruit. Het is ontwikkelingssamenwerking 2.0. Ik haal veel voldoening uit die kennisoverdracht. Ik zie mensen groeien. Dat doet me plezier. Ik hoop dat ik op die manier iets kan betekenen voor de wereldwijde gezondheidszorg.”