Overslaan en naar de inhoud gaan
x
Sara Christel

Mama’s en dochters getuigen: jongeren keren terug voor hun opleiding

Ze wonen momenteel op 15.000 kilometer van elkaar en hebben mekaar nog nooit ontmoet. Toch hebben Bieke en Christel iets met elkaar gemeen: hun dochters keerden terug naar Vlaanderen om er hoger onderwijs te volgen. Sara, de dochter van Christel, studeert aan de Karel De Grote Hogeschool in Antwerpen. De dochter van Bieke, Emma, studeert in Gent. 

Voor Emma (21) viel de beslissing om zes jaar geleden te verhuizen heel plots. Haar stiefvader kreeg een expatcontract voor GDF Suez in Dubai en het hele gezin volgde. Een geschikte school vinden was geen probleem. Ondanks de wachtlijsten bij internationale scholen bemachtigde Emma een plaats in de school van haar voorkeur.

Emma wilde eerst in Engeland verder studeren maar koos uiteindelijk voor een opleiding Handelswetenschappen aan de Universiteit Gent. Dankzij het IB-diploma dat ze in Dubai behaalde, kon ze zich zonder problemen inschrijven. “We hebben een appartement in Gent, maar besloten toch om Emma op kot te laten gaan. Zo kan ze van het studentenleven genieten”, vertelt mama Bieke.

Logische keuze

In tegenstelling tot Dubai kan Emma in Gent wel op café gaan. “Publieke feestjes zijn op mijn leeftijd verboden in de Verenigde Arabische Emiraten, maar dat neemt niet weg dat ik er een fantastische tijd beleefde. Zoals ik nu met vrienden op café ga, ging ik in Dubai naar het winkelcentrum”, getuigt Emma.

Gent was een logische keuze voor haar. Vrienden van voor haar vertrek naar Dubai zitten nu terug bij haar op school. Ook haar stiefbroer, -zus en haar grootmoeder wonen er nog steeds. Toch voelde Emma zich bij de aanvang van het schooljaar eenzaam. “Het was niet gemakkelijk om hier zonder mijn ouders te komen wonen, zeker het eerste jaar. Maar het wordt beter, daarenboven zijn er genoeg mensen die me willen helpen. In eerste instantie wilde ik deze hulp niet aanvaarden maar ik leerde er toch voor open te staan.”

Intussen is Emma’s moeder verhuisd, naar Indonesië dit keer, opnieuw een hele aanpassing. Maar ze komt nog regelmatig naar België, haar dochter een hart onder de riem steken tijdens examens of voor vakanties. De kans is groot dat haar man binnenkort een nieuwe bestemming toegewezen krijgt. Dat Emma hen nog zal volgen, lijkt haar onwaarschijnlijk. “Na mijn studies wil ik terug naar het buitenland, maar niet per se mijn ouders achterna.”
Betaalbaar
Peter vertrok in ’98 naar Vermont, in Amerika, om daar zijn eigen zaak op te zetten. Sindsdien verkoopt hij er suikerwafels in skiresorts. In 2005 volgden zijn echtgenote Christel en hun twee kinderen. “Omdat hij een investeerdersvisum heeft, kan mijn man hier werken, maar wij niet. We zijn afhankelijk van zijn visum. De kinderen kunnen hier wel naar school gaan, Sara (20) rondde haar middelbaar af in Vermont. Maar zelfs als ze in Amerika zou verder studeren, kan ze hier niet zomaar werken. Daarbij komt dat studies hier verschrikkelijk duur zijn voor niet-staatsburgers”, verklaart Christel.

De beslissing om in Vlaanderen verder te studeren, viel niets te vroeg. Sara herinnert zich de aanloop naar die grote stap nog goed. “Hier in Vermont moet je je in januari, ten laatste februari, aanmelden voor een universiteit of hogeschool. Het was al januari, dus had ik twee opties: alles heel snel regelen of in een ander land studeren. Eerst wilde ik graag naar Parijs, maar daar vond ik geen volledig Engelstalige opleiding. Ik wilde niet alweer in een nieuwe taal onderwijs volgen.”

In Antwerpen vond Sara een aantal Engelstalige richtingen, waaronder de opleiding Internationaal Ondernemen aan de Karel de Grote Hogeschool. “Omdat het een Engelstalig studietraject is, bestaat de groep uit zowel Vlaamse als buitenlandse studenten. Zo’n internationale omgeving is zeker een pluspunt voor mij. Ik leer mensen kennen van verschillende landen en met een andere culture achtergrond. Een internationale carrière lijkt een logisch vervolg, dat zie ik wel zitten”

Vlotte overgang
De praktische regelingen brachten niet veel moeilijkheden met zich mee. Christel en Sara vonden een kot bij vrienden die toevallig studentenkoten verhuurden. En het Amerikaans diploma van Sara werd onmiddellijk erkend door de hogeschool, ze staan er immers open voor internationale studenten.

Christel vergezelde haar dochter in september even naar Vlaanderen om allerlei regelingen te treffen. “We schreven Sara in op het adres van haar grootouders, waardoor ze onder het ziekenfonds van haar grootvader valt. Hiervoor betalen we een kleine bijdrage, die niet te vergelijken is met de ziekteverzekering die we in Amerika betalen.” Mede dankzij hun band met Antwerpen en hun familie daar kon Sara zich vlot installeren en haar studies aanvangen.

Vrijheid op kot
“In het begin had ik het er moeilijk mee om zelfstandig in Vlaanderen te studeren en wonen. Nu kan ik het me niet inbeelden dat ik in de VS zou verder studeren”, vertelt Sara. “In Antwerpen heeft ze veel vrijheid op kot. In Amerika zit je als eerstejaarsstudent in een ‘dorm’, waar je niet zomaar doet wat je wil”, verklaart Christel.

Terugkeren naar Vlaanderen is nog steeds een optie voor haar. Nu Sara daar studeert, voelt ze die drang groter worden. “Ik vind het wel leuk dat ze in Antwerpen studeert. Onze familie woont er nog steeds, echt alleen is ze dus niet. Ze zit alleen op kot maar kan altijd bij iemand terecht.”

Thuis
Christel verbaasde zich erover hoe snel Sara zich aan haar nieuwe leven aanpaste: “Ze heeft zich op jonge leeftijd al eens moeten aanpassen aan een nieuwe omgeving met een andere cultuur, want uiteindelijk is Vermont toch helemaal anders dan Vlaanderen. Dit maakte het allicht gemakkelijker om opnieuw te wennen”, vertelt ze. “Ik voel me hier thuis. Als ik in de VS ben, heb ik het over naar huis gaan om te gaan studeren”, beaamt Sara. 

De broer van Sara, Elias, was vijf wanneer het gezin in Vermont aankwam. Hij wordt in augustus 16 en voor hem is de situatie toch anders. “Hij leerde niet lezen of schrijven in het Nederlands. Hij spreekt het wel, maar minder goed. Zijn band met zijn geboorteland is daardoor minder sterk. Nu hij hoort dat Sara het goed doet in Antwerpen, ziet hij de keuze van zijn zus misschien ook wel zitten, maar een beslissing is er nog niet gevallen. We houden natuurlijk in ons achterhoofd dat hij hier niet mag werken. Daarom proberen we het visum van Peter te veranderen zodat een carrière in de VS toch een optie wordt. Dan heeft Elias alleszins de keuze waar hij zal studeren en werken”, aldus Christel.