Super Zweden of niet

Super Zweden of niet

Hier in Zweden hangt iets wat ik moeilijk ten volle in woorden uitdrukken kan. Het is iets dat ik herken, ondanks dat ik in heel andere omstandigheden en omgevingen opgegroeid ben. Iets dat me heel dierbaar is, iets waar heel mijn wezen naar verlangde voordat ik er oog in oog mee stond op een dag op 12-jarige leeftijd, toen ik voor het eerst op Zweedse bodem rondtrok.

Het gaat enerzijds over hoe de natuur hier aanvoelt, over de diepte donkerte van de bossen, de altijd rotsige bodem met zijn overvloed aan mossen, de wonderbaarlijk stille meren overal, … Anderzijds voelde ik me direct thuis tussen de roodgeverfde houten huizen, tussen de schuren en stallen uit lang vervlogen tijden die hier met zoveel liefde omgeven worden. Ik kijk vol verwondering toe hoe de mensen hier, zeker in Dalarna, het oude en de traditie in ere houden. De kleurige, traditionele klederdracht die bovengehaald wordt op feestdagen, de speelmannen die iedere gelegenheid aangrijpen om met viool en zang de stemming op te drijven.

Maar bovenal is het leven hier op het platteland traag, rustig, eenvoudig en stil op een wijze, die wij uit de andere delen van West-Europa, niet meer kennen. Immers, ondanks de voortrekkersrol die Zweden vaak op wereldniveau heeft met betrekking tot velerlei menselijke aangelegenheden, is dit land, volgens mij, vooral een toonbeeld van hoe welvaart en welzijn kan verstrengelen met stille traagheid en een natuurlijke omgeving.

Dit heeft veel te maken met de vorm en de ligging van het land. Het Zweden van vandaag is een uitgestrekt land met een oppervlakte van 450.295 km² en 9.723.809 (2014) inwoners. Het is 11 keer zo groot als Nederland en 15 keer zo groot als België. Met een bevolkingsdichtheid van 21,6/km² (2014) is Zweden het op vier na dunstbevolkte land in Europa. Om van zuid naar noord te reizen overbrugt men meer dan 1850 kilometer!

De meeste Zweden wonen in enkele grotere steden, waar alle luxe en verstrooiing voor handen is die wij ook in de Lage Landen kennen. Op het platteland is de situatie echter heel anders. Hier vind je vaak geen breedband internet, het aantal winkels is beperkt, net zoals alles wat te maken heeft met persoonlijk welzijn en cultuur. Er is duidelijk een grote ontwikkelingskloof tussen de 6 grote steden van het land en de rest. Maar deze kloof is net dat wat de mogelijkheden schenkt voor een heel ander leven, omdat je op het Zweedse platteland bepaalde mogelijkheden hebt en tegelijkertijd voor bepaalde uitdagingen staat, die je best zelf oplost (binnen je gemeenschap of gezin), vermits de overheid geen oplossingen aanbiedt of, indien wel, alleen maar komt aandraven met dure, niet ideale en soms zelfs volkomen idiote oplossingen.

Over de Zweedse overheid gesproken. Ik wil graag alle Belgen aanraden om de berichtgevingen, die jullie vanuit Zweden uitvangen, met een grote korrel zout te nemen. Sinds vele jaren worden er berichten verspreid  over hoe super alles er aan toegaat in dit noordelijke land. De waarheid ligt vaak heel anders, daarover kon je in de voorgaande paragraaf al kort iets lezen.

Welke berichten kreeg ik de laatste weken zoal van mijn Belgische vrienden over mijn geliefde land?
Ik citeer:

”De meeste bedrijven in Zweden voeren de 30-uren-week in.” Helemaal niet waar. De meeste Zweden die ik ken, werken gemiddeld 40 uren per week. In werkelijkheid ligt er bij de Zweedse regering een voorstel voor het toepassen van de 30-uren-week in zware beroepen, vooral dan de psychiatrie. Zweden kampt met een groot tekort aan arbeidskrachten in de medische sector.  De werkdruk is er vaak heel hoog. De dienstverlening lijdt er onder. Wie ziek wordt in Zweden moet vaak lang wachten voordat hij geholpen wordt.

Een andere nieuwsflash van De Redactie, die ik toegestuurd kreeg stelde: ”In Zweden worden mannen en vrouwen feminist. Zweedse jongeren krijgen een feministisch boek voorgeschoteld als verplichte lectuur in de tweede graad op school.” Achterhalen waar dit bericht vandaan komt, is niet zo moeilijk. Dit is duidelijk een campagnestunt van de kleine Feministische Partij hier. Dat zag je ook direct aan wie er in de film aan het woord kwam. In Zweden dragen veel vrouwen de broek. Ondanks dat – of misschien net daardoor – hebben wij hier een partij die 'strijdt' voor de gelijkheid tussen man en vrouw in de samenleving. Het doet me altijd glimlachen, als ik daar aan denk.

Zo, nu wordt het tijd om mijn blogtekst af te sluiten, naar buiten te gaan en sneeuw te ruimen. Er ligt momenteel 50 cm sneeuw en de zon schijnt zalig bij een temperatuur van minus 20 graden Celsius.
Ik wens ook jou een fijne winter toe!