Marie en Serge

Thuis in Golden Bay

afbeelding van Josine Buggenhout
Josine Buggenhout

Na de financiële crisis van 2008 beginnen Fortis-bankier Serge Verlaet en zijn echtgenote Marie te twijfelen aan de westerse manier van denken over leven om te werken. Hun oudste zoon vond in 2006, tijdens het jaar dat hij met een Working Holiday Visa naar Nieuw-Zeeland trok, de grote liefde in het uitgestrekte land en plantte nieuwe wortels in Golden Bay. De fascinatie voor de manier van leven in de prachtige baai, die Serge en Marie tijdens hun jaarlijkse vakantie naar Nieuw-Zeeland ontdekten, bloeide en in 2009 hakten ze de knoop door: een emigratie naar de andere kant van de wereld werd hun nieuwe doel.

Het koppel deelde al lang de droom om samen een zaak op te richten en het nieuwe thuisland van hun oudste zoon bood de perfecte schone lei waarop dit avontuur kon beginnen. Nieuw-Zeeland staat echter bekend als een van de landen waar hoopvolle emigranten het langste en moeilijkste proces moeten doorlopen. Negen jaar later getuigt Serge over hun wedervaren in Nova Zeelandia.

Emigratieproces

De Nieuw-Zeelandse emigratieprocedure is omslachtig en vergt tijd, geduld en voldoende geldelijke middelen. “Vooral de beëdigde vertalingen van de legale documenten tellen door. Om een idee te geven, we moesten onze geboorteaktes, een getuigschrift van goed zedelijk gedrag, een vragenlijst over onszelf en de gezinssamenstelling en een medisch attest waarin je gezond verklaard wordt, laten vertalen. Voor de medische check-up die geldig is in Nieuw-Zeeland zijn er in België maar twee dokters aangesteld die het onderzoek mogen verrichten, dus het duurt ook even voordat je er terechtkan.”

Uit voorzorg nam Serge een emigratiebureau onder de arm. “Zo kan je terugvallen op een tussenpersoon om alles ter plaatse te begeleiden. We starten onze aanvraag voor familiehereniging in 2009 en het duurde 2,5 jaar voordat we uiteindelijk konden verhuizen via een Resident Visa met reisrestricties.” Aan dit visum hangen enkele voorwaarden vast: de eerste vijf jaar moet een nieuwe resident een sponsor hebben. Voor Serge, zijn vrouw en hun zoon die mee emigreerde, was dit gedurende vijf jaar hun oudste zoon. Elke aanvrager moet bewijzen dat de gekozen sponsor in staat is hem of haar financieel te onderhouden. Voor familiehereniging is het daarbij nodig settlement funds van 500.000 dollar voor te leggen en gedurende de eerste vijf jaar kan men niet terugvallen op Work and Income, het equivalent van de werkloosheidsuitkering in België. Je hebt echter wel stemrecht.

Ook zijn er beperkingen in reizen. “Je moet aantonen dat je in de periode waarin je resident bent meer dan de helft van de tijd in Nieuw-Zeeland verblijft en daarnaast moet je meer dan de helft van elk afzonderlijk jaar van die periode in het land verblijven. Sinds enkele weken kregen we echter onze paspoorten terug met een vignet van Permanent Resident, waardoor deze voorwaarden wegvallen en we wettelijk gezien gelijkgesteld zijn aan inwoners met een citizenship.” Willen ze de Nieuw-Zeelandse nationaliteit aannemen dan volgt er een extra wachttijd van vijf jaar. “Het is geen zekerheid dat we dit doen, aangezien we onze Belgische nationaliteit moeten opgeven om de Nieuw-Zeelandse aan te nemen.”

Eigen zaak

In 2012 kocht het koppel een huis in Golden Bay met het idee het om te bouwen tot een gastenverblijf met wellness-gedeelte. Voordat het koppel een eigen zaak kon starten, moesten ze een resort consent krijgen van de overheid. “Bij de aanvraag worden de plannen van de verbouwingen toegevoegd. Daarnaast zijn een milieurapport en de geschreven goedkeuring van de buren vereist, die we zonder problemen verkregen. Sommige buren hadden enkele voorwaarden, zoals een omheining, maar alles verliep vrijwel moeiteloos. Verder hadden we het fiat van het Ministerie van Verkeerswegen nodig en daarna konden we starten. De bureaucratie vormt geen obstakel in Nieuw-Zeeland. Je kan waarschijnlijk gewoon een multinational opstarten vanuit je schuur en geen haan die ernaar kraait,” lacht Serge. “We richtten een vennootschap op via onze plaatselijke advocaat en boekhouder en de rest is geschiedenis.”

  

Belg in het buitenland

Er is geen grote gemeenschap van Belgen in Nieuw-Zeeland, een duizendtal landgenoten maakte de sprong. “Je komt wel Belgen tegen, maar als je dat aantal vergelijkt met het aantal Nederlanders is het verwaarloosbaar. België heeft bijvoorbeeld ook geen ambassade in Nieuw-Zeeland. Je moet naar Canberra. Wel vliegt de consul een keer per jaar over om de belangrijkste zaken op te vangen. Maar het jaar dat ik mijn paspoort moest vernieuwen, was ik de enige in rij. Dat schept een goed beeld van de Belgische gemeenschap hier,” vertelt Serge. “Onze vriendengroep bestaat vooral uit locals en andere emigranten. De beste vrienden die we hier maakten zijn Nederlanders.” De gemeenschappelijke taal versterkt de band natuurlijk, maar vanaf dag één letten Serge en zijn gezin erop dat ze buiten de muren van hun huis Engels spraken met oog op een onbelemmerd integratie. “Voor ons verliep het integratieproces zonder obstakels. We baten een B&B uit met een spa- en saunagedeelte dat ook toegankelijk is voor mensen die niet te gast zijn in de B&B. Locals bezoeken ons dus ook. Verder staan Nieuw-Zeelanders erg open voor buitenlanders en Belgen zijn sowieso kameleons, die zich snel aanpassen aan hun nieuwe omgeving.”

Naast de twee zoons die ook in Golden Bay wonen, hebben Serge en Marie nog een zoon en dochter die in België bleven en een dochter die zich in Frankrijk vestigde. Maar de afstand overbruggen ze steeds makkelijker. “We houden contact via Whatsapp en Skype en tweejaarlijks maken we voor enkele weken de oversteek naar België. Telkens lijkt het alsof we nooit zijn weggeweest, maar toch zijn we na die periode opgelucht wanneer we terug naar huis keren.”

Gouden baai

En die thuis ligt in Golden Bay, waar het leven heel anders wordt geleefd. “Omdat we een eigen zaak uitbaten werken we harder dan vroeger, maar het stressniveau ligt veel lager. De overheid voorziet hier ook voldoende werk. In België is er bijvoorbeeld één kassabediende in de supermarkt en moet je je als klant reppen om je inkopen op de band te leggen, ze na het scannen in te laden en intussen zo snel mogelijk te betalen. Hier staan meestal twee mensen aan de kassa: iemand scant en iemand laadt de zakken in. Arbeid is goedkoper, maar er wordt moeite gedaan om iedereen aan het werk te houden, zelfs boven je vijftigste.”

Ook opvallend is de vriendelijkheid en openheid van de mensen. Nieuw-Zeelanders maken er een punt van om elkaar steeds met een aardig woord en een glimlach te begroeten. “Hier groet men elkaar nog en neemt men oprecht de tijd om te communiceren. In België valt het ons enorm op dat mensen elkaar vaak niet erkennen. Als we hier wandelen op het strand en we kruisen andere mensen, dan wordt er sowieso een gesprek aangeknoopt. Men maakt tijd voor elkaar en de maatschappij is veel minder hiërarchisch opgebouwd. Alles lijkt eenvoudiger en iedereen kent iedereen. Er is weinig competitie, wat een warmere samenleving creëert”, getuigt Serge.

Voorts zet de gemeenschap sterk in op recyclage, wat ver afstaat van de Europese wegwerpmaatschappij. “Recycle shops zijn hip. Mensen repareren alles wat ze kunnen en tweedehands kopen is in. Er is minder nood aan consumptie of statussymbolen, zoals chique auto’s, omdat men buiten leeft. Er wordt ook veel aan ruilhandel gedaan. De man die onze bomen snoeit, mag daarvoor bijvoorbeeld enkele keren de sauna gebruiken. De samenleving is hier naar veel simpelere waarden opgebouwd.”

Een enkel gemis

Wat het koppel dan weer wel mist uit België zijn de steden en de historische architectuur. “Architecturaal gezien heeft Nieuw-Zeeland minder te bieden op vlak van historische gebouwen van voor 1830, zeker in vergelijking met een historisch rijke stad zoals Antwerpen. Nieuw-Zeeland is een jong land met machtige natuur, maar met een beperkte stedelijkheid. En we missen brood! Hier verkoopt men vooral voorverpakt toastbrood. Maar we zitten goed in Golden Bay: onze zaak draait en er is steeds werk. We genieten van het leven en de natuur en zijn na zes jaar echt gesetteld. Dit is onze thuis.”

Info: http://waitapusprings.com/