Overslaan en naar de inhoud gaan
x
Kurt Droeshout

Vlaamse expatmama vertelt over haar leven in het buitenland

Samen met haar man Kurt Droeshout begon Dianne Peersman meer dan 20 jaar geleden aan een avontuur dat hen binnenkort in Vietnam brengt. Ze besloten hun leven in Vlaanderen achter te laten voor de professionele uitdagingen die Kurt kon aangaan.

Een sterke vrouw, Dianne Peersman. Bij onze ontmoeting wordt meteen duidelijk dat ze heel blij is met het leven dat ze leidt. Ze gaat alle uitdagingen aan die ze tegenkomt op haar weg en maakt overal het beste van. “Je kan beter achteraf spijt hebben dat je het gedaan hebt dan dat je steeds denkt aan wat had kunnen zijn. Er is altijd een weg terug naar huis”, vertelt ze.

“Als we de kans krijgen, doen we het”, dachten Dianne en Kurt. Zij was reisagente bij American Expres, hij begon in ’87 bij Procter & Gamble, een firma die bekend staat voor het geven van buitenlandse opportuniteiten. Voor beiden behoorde het buitenland tot hun plan. “Mijn papa zat tijdens de tweede wereldoorlog in een werkkamp in Hamburg, toen hij op het idee kwam om er een frituur te beginnen. Daar viel veel geld mee te verdienen, ondanks het harde werk. Wanneer mijn ouders dit plan wilden omzetten in de praktijk, werd mijn moeder zwanger en besloten ze het huisje-tuintje-kindje-stramien te volgen. Ze zijn nooit verhuisd en hebben hier altijd spijt van gehad. Bij mij is dit verhaal altijd blijven hangen.”

Exotische bestemmingen

Wanneer Kurt thuis kwam met het nieuws dat hij in het buitenland kon werken, dacht Dianne meteen aan haar ouders. Ze wou naar het buitenland maar ook niet te ver weg. “Toen Kurt vertelde dat we naar Frankfurt zouden verhuizen, was ik een beetje teleurgesteld. Je hoort mensen vertellen over de meest exotische bestemmingen, en dan moet je naar Frankfurt. Achteraf hebben de andere bestemmingen dit wel goedgemaakt.”

Na de geboorte van Anne-Sophie vertrokken Dianne en Kurt naar Oezbekistan. “’Daar groeien ook kindjes op. Waarom niet?’, dachten we. Het is nooit een optie geweest om te zeggen: papa gaat werken en wij blijven in België. Het gezin blijft samen, dat is topprioriteit”, vertelt Dianne.

“Mijn familie keek wel raar op want toen we in 1996 in Oezbekistan arriveerden, was er niets. Een maand voor we vertrokken gingen we winkelen in Makro. Elke gang gingen we af, op zoek naar droge voeding dat ons van dienst kon zijn in Oezbekistan. Ik stond met honderd rollen toiletpapier aan de kassa, de kassierster keek me met grote ogen aan. ‘Ik ga naar een land waar ze geen toiletpapier hebben’, verklaarde ik. ‘En als het op is, komen we terug’, lachten we. En inderdaad, het was op toen we een jaar later terugkeerden.”

Expatmama

Wanneer de meiden geboren waren, werd Dianne huismoeder. Mama zijn was haar nieuwe job. “Tussen onze twee kinderen zitten slechts 18 maanden, de opvoeding was dus heel intensief en Kurt heeft een job waardoor het ‘papa zijn’ zich beperkt tot de weekends”, vertelt Dianne.

Het gezin verhuisde naar Dubai en toen de meisjes schoolplichtig werden, engageerde Dianne zich in de school. Internationale scholen staan open voor de ouders omdat men weet dat de meeste expatpartners hun job hebben opgegeven en veel vrije tijd hebben. “Je moet er ook eerlijk in zijn: in deze landen heb je thuis hulp. Je hoeft je geen zorgen te maken over de strijk want dat wordt voor jou gedaan. Zo kon ik me volledig aan de kinderen wijden. Dat is het prachtige aan expatmama zijn.”

Na Dubai en China, bracht P&G het gezin in India, voor Dianne het moeilijkste land om zich in aan te passen. “Ik heb duidelijkheid nodig, daarom vond ik China en Dubai zo leuk. Je wist wat kon en niet kon. In India was het voor mij één grote chaos: alle religies, armoede, seksisme, racisme, etc. Nu ik er vijf jaar later op terugkijk, heb ik er wel fantastische vriendschappen aan overgehouden. ‘India, je houdt ervan of je haat het’, zegt men. Bij mij was er sprake van een haat-liefde-relatie”, lacht ze.

Opnieuw thuis

​Thuis, binnen de vier muren van hun woning, was alles altijd Belgisch. Er wordt steeds Nederlands gesproken, er wordt stoofvlees met frieten gegeten, er wordt Moeder- en Vaderdag gevierd, dat zijn tradities die voor het gezin belangrijk zijn. “We zijn altijd met onze eigen meubels van hier naar daar verhuisd. Nadat de container onze spullen afleverde, probeerde ik steeds zo snel mogelijk ons huis leefbaar te maken. Je weet nooit hoe lang je ergens blijft, dat moet je dus niet uitstellen. Zo creëer je steeds opnieuw een thuis.”

Wat Dianne opviel was dat het contact met andere expats in elk land anders was. “We zijn niet naar het buitenland gegaan om Belgen op te zoeken”, dachten ze. Toch kwam dit contact er met andere expats steeds vanzelf omdat ze met landgenoten dezelfde normen en waarden deelden. Dianne is steeds heel erg betrokken geweest bij de Belgische club van het land waar ze woonden, was VIW-vertegenwoordiger en een ankerpunt voor onze organisatie.

“De band met andere expats was in Genève minder sterk. Daar heb je meer luxe en minder nood aan de anderen. In de andere landen kon je de extra begeleiding wel gebruiken, je moet mekaar erdoor helpen”. Hoewel ze niet terugkeren naar de landen waar ze al geweest zijn, houdt de familie wel contact met de mensen die ze over de jaren heen ontmoetten, via Facebook vooral. Voor expats is het een fenomenaal platform, volgens Dianne.

De cirkel is rond

Wanneer Marie-Laure in september haar zus volgde en als tweede het mobiele nest verliet, dacht iedereen dat dit voor Dianne heel moeilijk zou zijn. “’Waarom zou ik dat erg vinden?’, dacht ik. Natuurlijk mis ik hen, ik weet dat ze nooit meer thuis komen wonen, maar ik heb niets van hun leven gemist. Tot de dag waarop ze naar de universiteit vertrokken, heb ik ze altijd bij mij gehad.

Ik zeg altijd tegen de mensen: ‘de cirkel is nu rond’. We zijn 23 jaar geleden vertrokken zonder kinderen. We kregen twee dochters, die groeiden op van peuters tot kleuters en vervolgens tieners. Nu zijn ze de deur uit en vertrekken we terug naar de andere kant van de wereld, zonder kinderen”, vertelt ze. Voor Dianne en Kurt is het een enorme opluchting dat de twee dochters samen zijn. Ze zitten op verschillende universiteiten, maar delen wel een kot in Montreal. Ze kunnen bij elkaar terecht.

In augustus vertrekt het gezin naar Vietnam. Anne-Sophie en Marie-Laure gaan mee en keren later terug naar Montreal. “Ik hoop dat het huis in orde is tegen hun vertrek naar Canada zodat ze kunnen vertrekken met het gevoel dat Vietnam ‘thuis’ is”, vertelt Dianne. “Kurt reist als verkoper vaak door het land waar we verblijven, maar als je schoolgaande kinderen hebt, kan je als expatpartner niet mee. Dat gaat nu anders zijn. Ik vind het een prettig vooruitzicht om terug volledig mijn ding te kunnen doen. Natuurlijk is de school geen springplank tot sociale contacten meer. Dat is nu de uitdaging, maar het schrikt me niet af.”

Dualiteit

Dit mobiele leven heeft een groot voordeel: je kan overal eens van proeven. Als het je niet aanstaat, maak je er het beste van en weet je dat het niet voor altijd is. Toch heeft deze opeenvolging van verplaatsingen ook één groot nadeel. De familie is het zo gewoon om nergens langer dan vier jaar te blijven dat ze ook niet op één plaats kunnen blijven. “Ik zet me neer en beweeg niet meer”, wil Dianne graag eens zeggen, maar ze vreest dat ze dit nooit zal kunnen. “Ik wil nog blijven verhuizen, maar de dualiteit begint toch de kop op te steken. Ergens wil ik ook gewoon rust. Wie weet vind ik deze rust wel in Vietnam”, besluit Dianne.

Tekst: Anouk Haleyt