Barsten van vrijheid
Het is lente en de natuur barst van groen en vogels. De ‘trana’ of kraanvogel strijkt sierlijk neer op de weilanden tussen de bossen. De terugkeer van deze grote vogel na de winter, met zijn grijze vederdek en trompetachtige geluid, geldt als een voorbode van geluk en een lang leven.
Zelf ben ik niet bijgelovig, maar er valt wat te zeggen voor het geluksgevoel bij het heropleven van de natuur. De winter was lang en koud. Begin maart begon de sneeuw te smelten en gaf de zon voelbaar meer warmte. Enkele aprilse grillen zorgden nog even voor een witte Pasen, maar die laatste winterkramp haalde het hooguit tot de middag. ‘Als sneeuw voor de zon’. Mensen lijken ook plots uit hun winterslaap te zijn ontwaakt. De seizoensgebonden winkels lokken de eerste toeristen en iedereen is bezig in en rond het huis.
Ook mijn energie barst los, netjes synchroon met de uren licht die de dagen gul verlengen. Ik begin ijverig zaaigoed in potjes te doen. Te laat besef ik: als alles plots tegelijkertijd uitkomt, duurt het nog even voor ik de jonge plantjes buiten of in de veranda kan zetten. De nachten zijn nog koud en soms vorstig. Potten met kleine pompoenen, komkommers en meloenen, zonnebloemen en stekjes van andere plantjes die ik wil vermeerderen. Het is druk op de vensterbanken met al die kleine stengels die gulzig naar het licht reiken. Groeien, schatjes!
Barsten van werkgelegenheid doet het hier dan weer niet. Tijdens de wintermaanden waagde ik mijn kans op de arbeidsmarkt en reageerde ik op heel wat vacatures, maar zonder succes. Bij het studiecentrum waar ik SFI taallessen volg, raadt men me aan te solliciteren voor een job in de ‘hemtjänst’ of plaatselijke thuiszorg, georganiseerd op gemeentelijk niveau. Daar is nood aan werkkrachten en is een basis Zweeds praten genoeg. Na een tof sollicitatiegesprek nemen ze me al snel aan als tijdelijke werkkracht voor een aantal weken in de zomer. In eigen streek. Als het meevalt kan ik na die periode als vaste ‘vikarier’ of plaatsvervanger worden aangesteld. Het lijkt me een dankbare job en de weg naar een meer vaste betrekking hier.
Ondertussen help ik hier ook wat mee in het lokale hotel. De nieuwe eigenaars ontvangen al boekingen, maar er moet nog veel gebeuren. Ik schilder en help het restaurant eens grondig te poetsen en schoon te boenen. Ik geniet van een tas koffie op het balkon met een prachtig uitzicht op het meer. En er is altijd iemand om een babbeltje mee te doen. Het plantseizoen is ook terug gestart. De eerste dagen zijn alvast zonnig en droog. Hoofdtelefoon op en podcasts luisteren. Gezellig keuvelen met de collega’s tijdens de lunch. Ik kom er helemaal van tot rust.
Stilaan besef ik: we hebben hier veel vrijheid, en de reden voor onze verhuis wordt nu echt voelbaar. Ik werk omdat ik graag bezig ben, sociaal wil zijn en omdat ik dingen wil doen voor anderen. In mijn vorige job in België als transportplanner zat ik hele dagen voor een computerscherm, wat me veel stress bezorgde. De dagen waren soms lang en mijn energiepeil daarentegen laag. De jobs die ik nu doe zijn misschien laagdrempelig, maar ze geven me meer energie. Ik ben graag fysiek bezig en stel me graag nuttig op voor anderen.
Geluk ontstaat vanuit eigen acties, het is niet kant-en-klaar aanwezig. In een gonzende samenleving die gericht is op het individu en constant presteren, is daar niet altijd ruimte voor. Eruit stappen is geen opgave, maar net een bevrijding. Natuur die alom tegenwoordig is, de afwezigheid van drukte, lawaai en teveel mensen geeft mentale rust. Rust in eenvoud, zonder het gevoel dat je constant van alles ‘moet’ of ‘mist’ als je het niet doet. Uiteraard mis ik soms het plezier van eens op café te gaan met vriendinnen, of het gemak van een stad vlakbij met eindeloos veel vertier. Eens lekker uit eten gaan, gewoon op fietsafstand. Kiezen is verliezen, maar aan de andere kant is er ook geen keuzestress meer. Wanneer ik nog eens in het ex-thuisland ben, geniet ik des te meer van die momenten: uitgaan met vriendinnen, de familiebezoekjes en natuurlijk - niet te missen – het bezoek aan de lokale frituur. Soms barst ik bijna uit mijn vel van de goesting in een ‘boulet special met curryketchup’!
Maar niet getreurd. Ik kijk naar buiten, naar al dat groen in het bos, vogels die af en aan vliegen, witte wolken die als vederlichte schepen in de lucht drijven. Bloesems die bloeien, elanden in het bos, de kraanvogel die roept en ik … ik barst van geluk.
